Nie ma Laury; pofrunęła

W mrowisko czerwone jak ogień,

Wśród milionów pancernych głów

Został tylko strzępek muślinu.



Gdzież Beatrix? Uniosło ją

Pociemniałe przed burzą morze.

Tylko na dnie, wśród szczątków ryb

Kołysze się loka złotego wodorost.



A wesoła Jenny, którą Burns

Jak piszczałkę przykładał do ust?

Czy ją deszcz rozniósł po makach,

Czy też miotła



Po izbie?

Ot, i ona: Maryla Puttkamer;

Ta się w grób jak w głaz obróciła.

Ale przecie szkoda i jej

Pocałunków niebożątek.



Idź w poezję, jak w ciemną sień;

Gdzie niekiedy śmiech dziewczęcy tryska

Lub z milczenia dobiega stuk

Połamanych

Obcasików.



Idź w poezję; idźże tam,

Moich uczuć Sioło Jasne,

Ja kolejną z ciężkich bram

Zatrzasnę.


Znów słońcu się oddała. Maja cudzołóstwa

Znany uśmiech rozkoszy kołysze na ustach.

Samiec chodzi oślepły, próbuje, czy uda

Kolanem chudym postów wcisnąć się w jej uda?

Ale jakby taranem wyważał wierzeje,

Skoro stoją otwarte. Więc nie on bierze je.



Dzika zazdrość wydmowa. Z piaskiem toczyć bitwy,

Kułakami okładać wrzaskliwe rybitwy?

Szeptać coś, konstruować, posuwać umizgi,

Poważniej stać bez łyżki - głodnemu - u miski?

Tak z sewerskiej filiżanki uszczknąć łyczek słoń chce,

Jak on rozwalić rywala, którym Febus - słońce.



Toż go on zna z pierworództwa. Nim w grzech się oblekła

Znała gorąc żarliwszy od męskiego ciepła,

On tylko promień jeden. Tu promieni mrowie

Wysokich warg dotyka, w dolnym zgęszcza mrowie.

Kto z wrażliwych, co piersią otarł się o pożar,

Łopatkuje w kominku wciąż gasnącym po żar?