Wziąłem twój ślubny welon,

W pomiętą zwinąłem gazetę -

I było to takie brutalne

Jak ból.



A potem pantofle najczulsze,

Łódeczki najmilsze, najdroższe,



I w puszce od maggi schowałem kolczyki,

Dwie krople rosy.



Nocą podzwaniam tą puszką,

Płaczę nad paczką z welonem,

Kopię w rozpaczy w krzesło

Puste,

Zimne,

Niedobre.



Mam jeszcze mydło po tobie,

Którym mydliłaś piersi - 

Włosy mydliłaś gorące,

I nos mydliłaś - i nos.



Całuję ten śliski kamyczek,

Pożeram ten śliski kamyczek - 

Na jutro mi już nie starczy,

Mój Boże, i zacznie się głód.


Bo teraz popatrz: znowu mamy śniegi

Szklane trumienki twych powiek pokryte

Zawiane usta -

Pajęczyny lodu

Śpią w twoich nozdrzach jak w maleńkich grotach



Bo teraz poczuj: znowu wieją mrozy

Żyły twe stygną jak kwiaty na szybie

Na ciepłym języku usiadł anioł chłodu

Szronem się pokrył strop podniebienia



Bo teraz posłysz: drwale dzwonią w drzewa

Sanie po śniegu jak po srebrnym chruście

Ptak skostniał

Zapadł

I uderzył w biegun



A dźwięk tak cienki jakby ktoś zakrzyknął