Wziąłem twój ślubny welon,

W pomiętą zwinąłem gazetę -

I było to takie brutalne

Jak ból.



A potem pantofle najczulsze,

Łódeczki najmilsze, najdroższe,



I w puszce od maggi schowałem kolczyki,

Dwie krople rosy.



Nocą podzwaniam tą puszką,

Płaczę nad paczką z welonem,

Kopię w rozpaczy w krzesło

Puste,

Zimne,

Niedobre.



Mam jeszcze mydło po tobie,

Którym mydliłaś piersi - 

Włosy mydliłaś gorące,

I nos mydliłaś - i nos.



Całuję ten śliski kamyczek,

Pożeram ten śliski kamyczek - 

Na jutro mi już nie starczy,

Mój Boże, i zacznie się głód.


To chyba wszystko...



To chyba wszystko, dumna panienko,

wszystkom uczynił, czegoś pragnęła:

trochę płakałem, niewiele, maleńko...



A płacz właściwie był rzewną piosenką,

bo choć sądziłaś, żeś mną owładnęła,

kochałem trochę, niewiele, maleńko...



Ot, tyle tylko aby mieć pod ręką

szczyptę tęsknoty do tęsknego dzieła,

tkliwości trochę, niewiele, maleńko...



A dzisiaj wszystko dla innego wzięłaś,

wszystkiego trochę, niewiele, maleńko...