Wziąłem twój ślubny welon,

W pomiętą zwinąłem gazetę -

I było to takie brutalne

Jak ból.



A potem pantofle najczulsze,

Łódeczki najmilsze, najdroższe,



I w puszce od maggi schowałem kolczyki,

Dwie krople rosy.



Nocą podzwaniam tą puszką,

Płaczę nad paczką z welonem,

Kopię w rozpaczy w krzesło

Puste,

Zimne,

Niedobre.



Mam jeszcze mydło po tobie,

Którym mydliłaś piersi - 

Włosy mydliłaś gorące,

I nos mydliłaś - i nos.



Całuję ten śliski kamyczek,

Pożeram ten śliski kamyczek - 

Na jutro mi już nie starczy,

Mój Boże, i zacznie się głód.


Tak żyć to trudno

To jest nie do zniesienia to życie

To jest nie do zniesienia w doliny

To jest nie do zniesienia nad morze

Tak żyć to trudno



Tak żyć to trudno

To jest nie do zniesienia to życie

To życie okropne i wstydliwe jak garb

Nie do zniesienia z poddasza suszonych ryb

Tak żyć to trudno



Tak żyć to trudno

To trudno tak kochac w kółko nad pustym szlafrokiem

Nad brudna koszulą popsutym grzebieniem

Nie do zniesienia w doliny

Nie do zniesienia nad morze

Nie do zniesienia na rękach