Wziąłem twój ślubny welon,

W pomiętą zwinąłem gazetę -

I było to takie brutalne

Jak ból.



A potem pantofle najczulsze,

Łódeczki najmilsze, najdroższe,



I w puszce od maggi schowałem kolczyki,

Dwie krople rosy.



Nocą podzwaniam tą puszką,

Płaczę nad paczką z welonem,

Kopię w rozpaczy w krzesło

Puste,

Zimne,

Niedobre.



Mam jeszcze mydło po tobie,

Którym mydliłaś piersi - 

Włosy mydliłaś gorące,

I nos mydliłaś - i nos.



Całuję ten śliski kamyczek,

Pożeram ten śliski kamyczek - 

Na jutro mi już nie starczy,

Mój Boże, i zacznie się głód.


Ta się pojawia. Wychodzi z ręcznika

Nastroszonego Brązowa z błękitu

Ale jak lemur skupiona w sobie

Ma coś z bokserskiej lśniącej rękawicy



Gniewem ją można Można ją karioką

Ona się pręży Lubi pełne światła

Ziemia jest mocna pod jej podeszwami

Ziemia ma twarde ściągłe mięśnie brzucha



I ona pójdzie bruneta bez sukni

Tylko w zielonym szaliku na szyi

Parasol - czarny Nóż - przedpotopowy

Buty - sandały z żyłką między palce