Wziąłem twój ślubny welon,

W pomiętą zwinąłem gazetę -

I było to takie brutalne

Jak ból.



A potem pantofle najczulsze,

Łódeczki najmilsze, najdroższe,



I w puszce od maggi schowałem kolczyki,

Dwie krople rosy.



Nocą podzwaniam tą puszką,

Płaczę nad paczką z welonem,

Kopię w rozpaczy w krzesło

Puste,

Zimne,

Niedobre.



Mam jeszcze mydło po tobie,

Którym mydliłaś piersi - 

Włosy mydliłaś gorące,

I nos mydliłaś - i nos.



Całuję ten śliski kamyczek,

Pożeram ten śliski kamyczek - 

Na jutro mi już nie starczy,

Mój Boże, i zacznie się głód.


Jest gdzieś północ której nie zobaczę

północ świata

i północ doby

czas i przestrzeń spięte jedną gwiazdą

pod którą tylko

śmierć się urodziła



zapach północy, leży w uszach zmarłych

w nozdrzach psów pokostniałych

na bezkresnym śniegu

w porcelanowych medalionach dzieci

co wreszcie są cicho



a smak północy

był na tamtej ręce

której dotknąłem jak żelaza w mróz

odtąd unosząc tylko pół języka

bełkocząc odtąd