Wziąłem twój ślubny welon,

W pomiętą zwinąłem gazetę -

I było to takie brutalne

Jak ból.



A potem pantofle najczulsze,

Łódeczki najmilsze, najdroższe,



I w puszce od maggi schowałem kolczyki,

Dwie krople rosy.



Nocą podzwaniam tą puszką,

Płaczę nad paczką z welonem,

Kopię w rozpaczy w krzesło

Puste,

Zimne,

Niedobre.



Mam jeszcze mydło po tobie,

Którym mydliłaś piersi - 

Włosy mydliłaś gorące,

I nos mydliłaś - i nos.



Całuję ten śliski kamyczek,

Pożeram ten śliski kamyczek - 

Na jutro mi już nie starczy,

Mój Boże, i zacznie się głód.


Dla zakochanych to samo staranie - co dla umarłych,

Desek potrzeba zaledwie też sześć,

Ta sama ilość przyćmionego światła.



Dla zakochanych te same zasługi - co dla umarłych,

Pokój z miłością otoczcie bojaźnią,

Dzieciom zabrońcie przystępu.



Dla zakochanych - posępnych w radości - te same suknie.

Nim drzwi zatrzasną,

Nim zasypią ziemię,

Najcięższy brokat odpadnie z ich ciał.