Tiko-tako, tiko-tak,

W dyliżansie przez Montmartre

Jedzie dama karo z kart,

Na jej rączce siedzi ptak.



Puku-stuku, kili-klak,

Kółka kręcą się na bruku,

Ptaszek śpiewa: kuku-kuku,

Dziobie damę w złoty kark.



Dama wiezie porcelanę,

Porcelana cienko dzwoni,

Świszczą loki w grzywach koni,

A koniki całe szklane.



Tiko-tako, tiko-tak,

Już dyliżans wjeżdża w ganek,

Dama z rączką zza firanek

Daje znak



Verlaine chciałby do niej wybiec,

Podać rękę jej pod stopę,

Lecz spostrzega świecy kopeć

I rozbite pudło skrzypiec.



Szklankę z rysą, nad kieliszkiem

Swej kochanki tłusty biust -

A kochanka pcha do ust

Rozwaloną czarną kiszkę.


Do S...



Bunt nie przemija, bunt się ustatecznia;

Jest teraz w locie: dojrzałym, dokolnym,

Jakim kołują doświadczone orły.



Bunt się uskrzydla tak - jak udorzecznia.



Bo wpierw to było jakby piaskiem w oczy,

Turniejem chłopców na słonecznej plaży;

A teraz ciężki; teraz więcej waży.



Bunt się uskrzydla tak - jak w kamień toczy.



I pomyśl: czułość, ta świetlista kula,

Teraz dopiero w mym pobliżu płonie,

Luzując szczęki, łagodząc me dłonie.



Bunt się uskrzydla tak - jak się uczula.