To, co utrwalam, przelotne jest,

To chwila jest - strzęp nieistotny.

Wykopią słowa cienkie jak ości,

Oni - o wargach soczystych jak miąższ.



I tylko obraz im może zostanie,

Przeczucie wiatru i nocy, i mgły.

W ciemnym pokoju głupia dziewczyna,

Loki jak brezent czarnozielone.



Może zobaczą ściśniętą dłoń,

Lichtarz przyssany do białej firany.

Wysoki płomień, żółtość i kurz.

Motyl popiołu wzlatujący w niebo.



Tak z moim wierszem. Tyle w nim trwania,

Tyle w nim światła - zielone, zielone...

- Ktoś chciał podpalić fundamenty światów,

A teraz płacze, wyłamując dłonie.


Piękno tej kobiety zupełne jak kula

Każda noga jej skrzydło

Każda linia noga



Piękno tej kobiety jest odbijaniem Boga

W coraz dalszych więc mniejszych szczegółach



Gdy w ustach otwiera przepastne Afryki

Uda jej błyszczą jak brzegi Grenlandii

Jest życiem ujętym w obcęgi brwi

Krwią spływającą po błękitnych sieciach



A przecież widziałem jak szła kiedyś przez strych

Leżały tam maski żałoba i strach

Za każdym jej włosem uczepiony mnich

O napastliwie odsłoniętych kłach