I bywa taka także - taka także historia

Ona w chwilach zwątpienia,

W porę grzmotu wyobraźni...



Ja sam

Sam w tej norze, gdzie wszystko przepoczwarzone

Serca w małe motocykle,

Uszy w małe aerodromy,

Domy w maszyny pełne śpiewającego mięsa.



I wówczas ta tęsknota -

Ta złota trąbka serca:



Żeby ktoś wszedł, kwiaty rzucił,

Żeby ktoś wpadł, wodę podał,

Żeby ktoś wniósł pachnące potem ciało

Z małym deszczem na włoskach pod pachami.



Żeby ktoś tak suknią mocno zawiał

Na udręczony poezją

Aksamitny pysk.


Nie ma Laury; pofrunęła

W mrowisko czerwone jak ogień,

Wśród milionów pancernych głów

Został tylko strzępek muślinu.



Gdzież Beatrix? Uniosło ją

Pociemniałe przed burzą morze.

Tylko na dnie, wśród szczątków ryb

Kołysze się loka złotego wodorost.



A wesoła Jenny, którą Burns

Jak piszczałkę przykładał do ust?

Czy ją deszcz rozniósł po makach,

Czy też miotła



Po izbie?

Ot, i ona: Maryla Puttkamer;

Ta się w grób jak w głaz obróciła.

Ale przecie szkoda i jej

Pocałunków niebożątek.



Idź w poezję, jak w ciemną sień;

Gdzie niekiedy śmiech dziewczęcy tryska

Lub z milczenia dobiega stuk

Połamanych

Obcasików.



Idź w poezję; idźże tam,

Moich uczuć Sioło Jasne,

Ja kolejną z ciężkich bram

Zatrzasnę.