I bywa taka także - taka także historia

Ona w chwilach zwątpienia,

W porę grzmotu wyobraźni...



Ja sam

Sam w tej norze, gdzie wszystko przepoczwarzone

Serca w małe motocykle,

Uszy w małe aerodromy,

Domy w maszyny pełne śpiewającego mięsa.



I wówczas ta tęsknota -

Ta złota trąbka serca:



Żeby ktoś wszedł, kwiaty rzucił,

Żeby ktoś wpadł, wodę podał,

Żeby ktoś wniósł pachnące potem ciało

Z małym deszczem na włoskach pod pachami.



Żeby ktoś tak suknią mocno zawiał

Na udręczony poezją

Aksamitny pysk.


Ta się pojawia. Wychodzi z ręcznika

Nastroszonego Brązowa z błękitu

Ale jak lemur skupiona w sobie

Ma coś z bokserskiej lśniącej rękawicy



Gniewem ją można Można ją karioką

Ona się pręży Lubi pełne światła

Ziemia jest mocna pod jej podeszwami

Ziemia ma twarde ściągłe mięśnie brzucha



I ona pójdzie bruneta bez sukni

Tylko w zielonym szaliku na szyi

Parasol - czarny Nóż - przedpotopowy

Buty - sandały z żyłką między palce