I bywa taka także - taka także historia

Ona w chwilach zwątpienia,

W porę grzmotu wyobraźni...



Ja sam

Sam w tej norze, gdzie wszystko przepoczwarzone

Serca w małe motocykle,

Uszy w małe aerodromy,

Domy w maszyny pełne śpiewającego mięsa.



I wówczas ta tęsknota -

Ta złota trąbka serca:



Żeby ktoś wszedł, kwiaty rzucił,

Żeby ktoś wpadł, wodę podał,

Żeby ktoś wniósł pachnące potem ciało

Z małym deszczem na włoskach pod pachami.



Żeby ktoś tak suknią mocno zawiał

Na udręczony poezją

Aksamitny pysk.


Lubię z blachy twego kubka

Pić herbatę gorzką, pani - 

Lubię głaskać twego szczura,

Gdy się do mych nóg przyczołga - 



Albo gadam z pogrzebaczem,

Albo łajam karbidówkę:

Ordynarna to jest dama,

Nie zdobiąca twego dworu.



A wszak piękne masz niechlujstwo

Z astronomią złych pająków,

Z ciemną kaźnią twej piwnicy, 

Kędy boczki mrą na hakach.



O feudalna moja pani,

Chwalę sobie twe domostwo

Wieczny lennik na twych włosach,

Trwały wasal twego żebra...