Taka mi teraz jesteś coraz gorzka krzepka

Jakbym szukał u ciebie pod głowwę pagórka

Nie jesteś mi już trznadel że dmuchnąć ci w piórka

A ty mi się ostaniesz złotą garstką ciepła



Taka mi teraz jesteś jakbym znalazł drzewo

Na które wchodzę piersią przed ostatnią metą

I na próżno się bronisz płochliwa kobieto

Taką mi teraz jestem wśród wieku męskiego


Błądziłem lasem twoich włosów zioła

I płacz odkryłem. I schodziłem niżej

Na białe śniegi zimowego czoła,

Gdzie płacz już umilkł, a był cień lichtarzy.



Potem zwiedzałem pamiątki twej twarzy,

Coraz to bliżej i coraz to bliżej

Ust twoich dobrych uśpionego sioła:

W nim co się zdarzy raz tylko się zdarzy.



I wszedłem w sioło. A była pogoda

Pod całym niebem twego podniebienia.

Gdzieś w cichym kątku umierała młoda

Wstydliwość sielska w zapachu tymianku.



Nagle wróciłem i stałem na ganku.

Patrząc jak wokół krajobraz się zmienia,

Jak wschodzi pierwsza gałąź bzu w ogrodach,

I gną się rzęsy pod rosą poranku.