Tak żyć to trudno

To jest nie do zniesienia to życie

To jest nie do zniesienia w doliny

To jest nie do zniesienia nad morze

Tak żyć to trudno



Tak żyć to trudno

To jest nie do zniesienia to życie

To życie okropne i wstydliwe jak garb

Nie do zniesienia z poddasza suszonych ryb

Tak żyć to trudno



Tak żyć to trudno

To trudno tak kochac w kółko nad pustym szlafrokiem

Nad brudna koszulą popsutym grzebieniem

Nie do zniesienia w doliny

Nie do zniesienia nad morze

Nie do zniesienia na rękach


Błądziłem lasem twoich włosów zioła

I płacz odkryłem. I schodziłem niżej

Na białe śniegi zimowego czoła,

Gdzie płacz już umilkł, a był cień lichtarzy.



Potem zwiedzałem pamiątki twej twarzy,

Coraz to bliżej i coraz to bliżej

Ust twoich dobrych uśpionego sioła:

W nim co się zdarzy raz tylko się zdarzy.



I wszedłem w sioło. A była pogoda

Pod całym niebem twego podniebienia.

Gdzieś w cichym kątku umierała młoda

Wstydliwość sielska w zapachu tymianku.



Nagle wróciłem i stałem na ganku.

Patrząc jak wokół krajobraz się zmienia,

Jak wschodzi pierwsza gałąź bzu w ogrodach,

I gną się rzęsy pod rosą poranku.