Ta się pojawia. Wychodzi z ręcznika

Nastroszonego Brązowa z błękitu

Ale jak lemur skupiona w sobie

Ma coś z bokserskiej lśniącej rękawicy



Gniewem ją można Można ją karioką

Ona się pręży Lubi pełne światła

Ziemia jest mocna pod jej podeszwami

Ziemia ma twarde ściągłe mięśnie brzucha



I ona pójdzie bruneta bez sukni

Tylko w zielonym szaliku na szyi

Parasol - czarny Nóż - przedpotopowy

Buty - sandały z żyłką między palce


Błądziłem lasem twoich włosów zioła

I płacz odkryłem. I schodziłem niżej

Na białe śniegi zimowego czoła,

Gdzie płacz już umilkł, a był cień lichtarzy.



Potem zwiedzałem pamiątki twej twarzy,

Coraz to bliżej i coraz to bliżej

Ust twoich dobrych uśpionego sioła:

W nim co się zdarzy raz tylko się zdarzy.



I wszedłem w sioło. A była pogoda

Pod całym niebem twego podniebienia.

Gdzieś w cichym kątku umierała młoda

Wstydliwość sielska w zapachu tymianku.



Nagle wróciłem i stałem na ganku.

Patrząc jak wokół krajobraz się zmienia,

Jak wschodzi pierwsza gałąź bzu w ogrodach,

I gną się rzęsy pod rosą poranku.