Rozmowa o poezji



Od - do Lieberta...



D z i e w c z y n a:

Czy pan ją widzi? Czy ona się śni?

Czy też nadbiega - nagła jak z pagórka?



P o e t a:

Ona wynika z brodawek ogórka...



D z i e w c z y n a:

Pan kpi.

Pan ją jedwabnie - pan ją jak motyla

Po takich złotych i okrągłych lasach...

To jest jak z Dafnis bardzo czuła chwila...



P o e t a:

Owszem. Jak ostro 

Całowany tasak.



D z i e w c z y n a:

Rozumiem pana. Z wierzchu ta ironia,

A spodem czułość podpełza ku sercu...



P o e t a:

Dlaczego z pani jest taka piwonia,

Co czce zawzięcie być butelką perfum?...


Czeluście tych nocy - podłużne jak wnętrza trąb - 

A tu się pali światełko,

A tam się maże światełko,

W czeluściach tych nocy głowa twoja blada jak lampion

Do moich ciemnozłotych rąk

Kładzie się

Miałko.



I drżymy. Dygot -

Wiatru łopot,

Łoskot kanonad,



Chlupot łopat -

Wszystko w czeluściach tej ogromnej trąby,

Którą rozdyma krzyczący listopad.



Więc tamci milczący, wiszący na moście,

I ci, co roznoszą pociski tak płasko,

I ci, zamknięci kluczami jak miasto,

I tamci, rozwarci bagnetem na oścież

Mają nas -

W szczycie widowni



Dwie świece,

Dwie kukły wbite na jeden patyk,

Parę kochanków, co korzysta śpiesznie

Z przyćmionych świateł.