Rozmowa o poezji



Od - do Lieberta...



D z i e w c z y n a:

Czy pan ją widzi? Czy ona się śni?

Czy też nadbiega - nagła jak z pagórka?



P o e t a:

Ona wynika z brodawek ogórka...



D z i e w c z y n a:

Pan kpi.

Pan ją jedwabnie - pan ją jak motyla

Po takich złotych i okrągłych lasach...

To jest jak z Dafnis bardzo czuła chwila...



P o e t a:

Owszem. Jak ostro 

Całowany tasak.



D z i e w c z y n a:

Rozumiem pana. Z wierzchu ta ironia,

A spodem czułość podpełza ku sercu...



P o e t a:

Dlaczego z pani jest taka piwonia,

Co czce zawzięcie być butelką perfum?...


Ta czarna kobieta - wąska - na niebotycznych obcasach,

Ta podnosząca ręce jak dwa srebrne narzędzia,

To ta właśnie kobieta w zamierzchłych bardzo czasach

Kochała moją głowę - ostrożnie (!)... jak łabędzia.



O, była wtedy brudna... I mogła mówić: m i ł o ś ć,

I nawet chodzić w deszczu też jej wypadało -

A teraz ta kobieta to Jej kłopotliwość,

Która nosi sobą eleganckie ciało.



I tylko, gdy śnieg spadnie - och, szczypiący śnieżek -

I tylko kiedy deszcze, kiedy deszcze w krąg,

Ta kobieta wraca do moich atramentowych rąk

I wysuwa języka waniliowy brzeżek.