Piękno tej kobiety zupełne jak kula

Każda noga jej skrzydło

Każda linia noga



Piękno tej kobiety jest odbijaniem Boga

W coraz dalszych więc mniejszych szczegółach



Gdy w ustach otwiera przepastne Afryki

Uda jej błyszczą jak brzegi Grenlandii

Jest życiem ujętym w obcęgi brwi

Krwią spływającą po błękitnych sieciach



A przecież widziałem jak szła kiedyś przez strych

Leżały tam maski żałoba i strach

Za każdym jej włosem uczepiony mnich

O napastliwie odsłoniętych kłach


Tiko-tako, tiko-tak,

W dyliżansie przez Montmartre

Jedzie dama karo z kart,

Na jej rączce siedzi ptak.



Puku-stuku, kili-klak,

Kółka kręcą się na bruku,

Ptaszek śpiewa: kuku-kuku,

Dziobie damę w złoty kark.



Dama wiezie porcelanę,

Porcelana cienko dzwoni,

Świszczą loki w grzywach koni,

A koniki całe szklane.



Tiko-tako, tiko-tak,

Już dyliżans wjeżdża w ganek,

Dama z rączką zza firanek

Daje znak



Verlaine chciałby do niej wybiec,

Podać rękę jej pod stopę,

Lecz spostrzega świecy kopeć

I rozbite pudło skrzypiec.



Szklankę z rysą, nad kieliszkiem

Swej kochanki tłusty biust -

A kochanka pcha do ust

Rozwaloną czarną kiszkę.