Po dwóch godzinach najtęższej pieszczoty

Leżymy, oczy zatapiając w ciemność.

Sen łamie ręce i zawala mosty -

Miękkim sztyletem ktoi nas na dwoje. 



Więc ty odchodzisz w swój sen. Ja do siebie -

Ty małą matkę przytulasz do piersi -

A ja wciąż idę o wodzie i chlebie

W trudne krainy niemilknących wierszy.

Ledwo że oko skryjesz pod powieką,

Już jesteś obca - rzucona daleko...


Wziąłem twój ślubny welon,

W pomiętą zwinąłem gazetę -

I było to takie brutalne

Jak ból.



A potem pantofle najczulsze,

Łódeczki najmilsze, najdroższe,



I w puszce od maggi schowałem kolczyki,

Dwie krople rosy.



Nocą podzwaniam tą puszką,

Płaczę nad paczką z welonem,

Kopię w rozpaczy w krzesło

Puste,

Zimne,

Niedobre.



Mam jeszcze mydło po tobie,

Którym mydliłaś piersi - 

Włosy mydliłaś gorące,

I nos mydliłaś - i nos.



Całuję ten śliski kamyczek,

Pożeram ten śliski kamyczek - 

Na jutro mi już nie starczy,

Mój Boże, i zacznie się głód.