Po dwóch godzinach najtęższej pieszczoty

Leżymy, oczy zatapiając w ciemność.

Sen łamie ręce i zawala mosty -

Miękkim sztyletem ktoi nas na dwoje. 



Więc ty odchodzisz w swój sen. Ja do siebie -

Ty małą matkę przytulasz do piersi -

A ja wciąż idę o wodzie i chlebie

W trudne krainy niemilknących wierszy.

Ledwo że oko skryjesz pod powieką,

Już jesteś obca - rzucona daleko...


Tak 

To jest coś

Biedna konstrukcja człowieczego lęku

Żyrafa kopcąca się pomaleńku

Tak

To jest coś



Coś z tamtej ściany z aspiryny i potu

Ta mordka podobna do roztrzaskanego kulomiotu

Tak

To jest coś



Czemu próchniejecie od brody do skroni

Jaki wam ząbek w pustej czaszce dzwoni

Tak 

To jest coś



Coś co nas czeka

Użyteczne i groźne

Jak noga 

Jak serce

Jak brzuch i pogrzebacz



Ciemna mogiła człowieczego nieba

Tak 

To jest coś



O wiersz ja ten piszę

Sobie a osłom

Dwom zreumatyzowanym

Jednemu z bólem zęba

Oni go pojmą

Tak 

To jest coś



Bo życie 

Znaczy: 



Kupować mięso Ćwiartować mięso

Zabijać mięso Uwielbiać mięso

Zapładniać mięso Przeklinać mięso

Nauczać mięso i grzebać mięso



I robić z mięsa I myśleć z mięsem

I w imię mięsa Na przekór mięsu

Dla jutra mięsa Dla zguby mięsa

Szczególnie szczególnie w obronie mięsa



A ONO SIĘ PALI



Nie trwa

Nie stygnie

Nie przetrwa i w soli

Opada

I gnije

Odpada

I boli



Tak 

To jest coś