Po dwóch godzinach najtęższej pieszczoty

Leżymy, oczy zatapiając w ciemność.

Sen łamie ręce i zawala mosty -

Miękkim sztyletem ktoi nas na dwoje. 



Więc ty odchodzisz w swój sen. Ja do siebie -

Ty małą matkę przytulasz do piersi -

A ja wciąż idę o wodzie i chlebie

W trudne krainy niemilknących wierszy.

Ledwo że oko skryjesz pod powieką,

Już jesteś obca - rzucona daleko...