Po dwóch godzinach najtęższej pieszczoty

Leżymy, oczy zatapiając w ciemność.

Sen łamie ręce i zawala mosty -

Miękkim sztyletem ktoi nas na dwoje. 



Więc ty odchodzisz w swój sen. Ja do siebie -

Ty małą matkę przytulasz do piersi -

A ja wciąż idę o wodzie i chlebie

W trudne krainy niemilknących wierszy.

Ledwo że oko skryjesz pod powieką,

Już jesteś obca - rzucona daleko...


Czy potrafię cię, piękna - ja, co tak nie umiem

Kochać własnej miłości, jak tylko zajadle?

Bo czy można ułożyć miłość na rozumie,

A jedynie twe włosy kłaść na prześcieradle?



Powiedz dzisiaj: jest piękna. Pokiwają głową,

Sposępniałe policzki uśmiechem obloką,

A to będzie, jak gdybyś dał właściwe słowo

Niegdysiejszym, ach, śniegom - nad wodą obłokom.



A więc wracaj, Ulotna, gdzie przy czarnym Tumie

Ziewa grób opuszczony i rdzewieją szpadle.

Bo czy można ułożyć miłość na rozumie,

A jedynie twe włosy kłaść na prześcieradle?