- Opowiedz ptaka...

Dobrze. Opowiadam:

Ta strzała była na końcu złocona,

złotnik ją strugał do perfidnych zadań...

niosąc ją z nieba, cieniutko się kona.



-Opowiedz rybę...

Dobrze. Opowiadam:

Ten motek czuły a jakże treściwy,

ktoś piękny może do twarzy przykładał,

bo twarz ma gładkość podobną do ryby.



-Opowiedz konia...

Dobrze. Opowiadam:

Najczulej pętać  jedwabiem. A potem

pieszczota noża na błyszczących zadach...

Koń nawet martwy odwdzięczy pieszczotę.



-Opowiedz rzeźnię...

Dobrze. Opowiadam:

Są jednorożce o ciężkich powiekach

wedrują białe po wiśniowych sadach,

ich grzywy płaczą na leniwych rzekach...


Piękno tej kobiety zupełne jak kula

Każda noga jej skrzydło

Każda linia noga



Piękno tej kobiety jest odbijaniem Boga

W coraz dalszych więc mniejszych szczegółach



Gdy w ustach otwiera przepastne Afryki

Uda jej błyszczą jak brzegi Grenlandii

Jest życiem ujętym w obcęgi brwi

Krwią spływającą po błękitnych sieciach



A przecież widziałem jak szła kiedyś przez strych

Leżały tam maski żałoba i strach

Za każdym jej włosem uczepiony mnich

O napastliwie odsłoniętych kłach