Miłość dorosła zawsze jak kupiona;

Tak ją obracasz na zziębniętych palcach,

Jak chłop obraca przed dobiciem targu

Banknot nasiąkły zapachem siennika,

Tak ty obracasz: główkę z porcelany,

Piersi stojące na baczność z grzeczności.



Miłość dorosła między tobą: całym,

A szczegółami damskiej garderoby;

Romeo klipsa, Kawaler Podwiązki"

Teraz dopiero potrafiłbyś kochać

Kroplę na wardze, cień bzu na policzku,

Zapach bijący z porannej pościeli.

Spójrz, jaki żebrak: w smokingu zaledwie

Z ramion fryzjera czułych wypuszczony,

Jakby niesyty tej słodkiej miłości

Rękę wyciąga


Ta czarna kobieta - wąska - na niebotycznych obcasach,

Ta podnosząca ręce jak dwa srebrne narzędzia,

To ta właśnie kobieta w zamierzchłych bardzo czasach

Kochała moją głowę - ostrożnie (!)... jak łabędzia.



O, była wtedy brudna... I mogła mówić: m i ł o ś ć,

I nawet chodzić w deszczu też jej wypadało -

A teraz ta kobieta to Jej kłopotliwość,

Która nosi sobą eleganckie ciało.



I tylko, gdy śnieg spadnie - och, szczypiący śnieżek -

I tylko kiedy deszcze, kiedy deszcze w krąg,

Ta kobieta wraca do moich atramentowych rąk

I wysuwa języka waniliowy brzeżek.