Czeluście tych nocy - podłużne jak wnętrza trąb - 

A tu się pali światełko,

A tam się maże światełko,

W czeluściach tych nocy głowa twoja blada jak lampion

Do moich ciemnozłotych rąk

Kładzie się

Miałko.



I drżymy. Dygot -

Wiatru łopot,

Łoskot kanonad,



Chlupot łopat -

Wszystko w czeluściach tej ogromnej trąby,

Którą rozdyma krzyczący listopad.



Więc tamci milczący, wiszący na moście,

I ci, co roznoszą pociski tak płasko,

I ci, zamknięci kluczami jak miasto,

I tamci, rozwarci bagnetem na oścież

Mają nas -

W szczycie widowni



Dwie świece,

Dwie kukły wbite na jeden patyk,

Parę kochanków, co korzysta śpiesznie

Z przyćmionych świateł.


Tak żyć to trudno

To jest nie do zniesienia to życie

To jest nie do zniesienia w doliny

To jest nie do zniesienia nad morze

Tak żyć to trudno



Tak żyć to trudno

To jest nie do zniesienia to życie

To życie okropne i wstydliwe jak garb

Nie do zniesienia z poddasza suszonych ryb

Tak żyć to trudno



Tak żyć to trudno

To trudno tak kochac w kółko nad pustym szlafrokiem

Nad brudna koszulą popsutym grzebieniem

Nie do zniesienia w doliny

Nie do zniesienia nad morze

Nie do zniesienia na rękach