Czeluście tych nocy - podłużne jak wnętrza trąb - 

A tu się pali światełko,

A tam się maże światełko,

W czeluściach tych nocy głowa twoja blada jak lampion

Do moich ciemnozłotych rąk

Kładzie się

Miałko.



I drżymy. Dygot -

Wiatru łopot,

Łoskot kanonad,



Chlupot łopat -

Wszystko w czeluściach tej ogromnej trąby,

Którą rozdyma krzyczący listopad.



Więc tamci milczący, wiszący na moście,

I ci, co roznoszą pociski tak płasko,

I ci, zamknięci kluczami jak miasto,

I tamci, rozwarci bagnetem na oścież

Mają nas -

W szczycie widowni



Dwie świece,

Dwie kukły wbite na jeden patyk,

Parę kochanków, co korzysta śpiesznie

Z przyćmionych świateł.


Ta czarna kobieta - wąska - na niebotycznych obcasach,

Ta podnosząca ręce jak dwa srebrne narzędzia,

To ta właśnie kobieta w zamierzchłych bardzo czasach

Kochała moją głowę - ostrożnie (!)... jak łabędzia.



O, była wtedy brudna... I mogła mówić: m i ł o ś ć,

I nawet chodzić w deszczu też jej wypadało -

A teraz ta kobieta to Jej kłopotliwość,

Która nosi sobą eleganckie ciało.



I tylko, gdy śnieg spadnie - och, szczypiący śnieżek -

I tylko kiedy deszcze, kiedy deszcze w krąg,

Ta kobieta wraca do moich atramentowych rąk

I wysuwa języka waniliowy brzeżek.