Znów słońcu się oddała. Maja cudzołóstwa

Znany uśmiech rozkoszy kołysze na ustach.

Samiec chodzi oślepły, próbuje, czy uda

Kolanem chudym postów wcisnąć się w jej uda?

Ale jakby taranem wyważał wierzeje,

Skoro stoją otwarte. Więc nie on bierze je.



Dzika zazdrość wydmowa. Z piaskiem toczyć bitwy,

Kułakami okładać wrzaskliwe rybitwy?

Szeptać coś, konstruować, posuwać umizgi,

Poważniej stać bez łyżki - głodnemu - u miski?

Tak z sewerskiej filiżanki uszczknąć łyczek słoń chce,

Jak on rozwalić rywala, którym Febus - słońce.



Toż go on zna z pierworództwa. Nim w grzech się oblekła

Znała gorąc żarliwszy od męskiego ciepła,

On tylko promień jeden. Tu promieni mrowie

Wysokich warg dotyka, w dolnym zgęszcza mrowie.

Kto z wrażliwych, co piersią otarł się o pożar,

Łopatkuje w kominku wciąż gasnącym po żar?


Błądziłem lasem twoich włosów zioła

I płacz odkryłem. I schodziłem niżej

Na białe śniegi zimowego czoła,

Gdzie płacz już umilkł, a był cień lichtarzy.



Potem zwiedzałem pamiątki twej twarzy,

Coraz to bliżej i coraz to bliżej

Ust twoich dobrych uśpionego sioła:

W nim co się zdarzy raz tylko się zdarzy.



I wszedłem w sioło. A była pogoda

Pod całym niebem twego podniebienia.

Gdzieś w cichym kątku umierała młoda

Wstydliwość sielska w zapachu tymianku.



Nagle wróciłem i stałem na ganku.

Patrząc jak wokół krajobraz się zmienia,

Jak wschodzi pierwsza gałąź bzu w ogrodach,

I gną się rzęsy pod rosą poranku.