Kiedyś usadzę cię nagą wśród przepychu

Będą tam suknie ciężkie jak woda

Będą pończochy o zapachu jabłek

Będą na głowę nakrycia szerokie

I będzie metal



Chcę mieć cię nagą w krajobrazie ciemnym

Gęstym od brązów świeczników waz

Z których niech dymi waniliowy poncz

W rozdęte chrapy nieruchomych dogów



Czuł tę potrzebę Rembrandt kiedy Saskię

Malował coraz w śmierć swą odchodzącą

Jakby chciał wstrzymać ją wagą winogron

Przygnieść świeczników drogocennym światłem


Tiko-tako, tiko-tak,

W dyliżansie przez Montmartre

Jedzie dama karo z kart,

Na jej rączce siedzi ptak.



Puku-stuku, kili-klak,

Kółka kręcą się na bruku,

Ptaszek śpiewa: kuku-kuku,

Dziobie damę w złoty kark.



Dama wiezie porcelanę,

Porcelana cienko dzwoni,

Świszczą loki w grzywach koni,

A koniki całe szklane.



Tiko-tako, tiko-tak,

Już dyliżans wjeżdża w ganek,

Dama z rączką zza firanek

Daje znak



Verlaine chciałby do niej wybiec,

Podać rękę jej pod stopę,

Lecz spostrzega świecy kopeć

I rozbite pudło skrzypiec.



Szklankę z rysą, nad kieliszkiem

Swej kochanki tłusty biust -

A kochanka pcha do ust

Rozwaloną czarną kiszkę.