Czy potrafię cię, piękna - ja, co tak nie umiem

Kochać własnej miłości, jak tylko zajadle?

Bo czy można ułożyć miłość na rozumie,

A jedynie twe włosy kłaść na prześcieradle?



Powiedz dzisiaj: jest piękna. Pokiwają głową,

Sposępniałe policzki uśmiechem obloką,

A to będzie, jak gdybyś dał właściwe słowo

Niegdysiejszym, ach, śniegom - nad wodą obłokom.



A więc wracaj, Ulotna, gdzie przy czarnym Tumie

Ziewa grób opuszczony i rdzewieją szpadle.

Bo czy można ułożyć miłość na rozumie,

A jedynie twe włosy kłaść na prześcieradle?


I bywa taka także - taka także historia

Ona w chwilach zwątpienia,

W porę grzmotu wyobraźni...



Ja sam

Sam w tej norze, gdzie wszystko przepoczwarzone

Serca w małe motocykle,

Uszy w małe aerodromy,

Domy w maszyny pełne śpiewającego mięsa.



I wówczas ta tęsknota -

Ta złota trąbka serca:



Żeby ktoś wszedł, kwiaty rzucił,

Żeby ktoś wpadł, wodę podał,

Żeby ktoś wniósł pachnące potem ciało

Z małym deszczem na włoskach pod pachami.



Żeby ktoś tak suknią mocno zawiał

Na udręczony poezją

Aksamitny pysk.