Czy potrafię cię, piękna - ja, co tak nie umiem

Kochać własnej miłości, jak tylko zajadle?

Bo czy można ułożyć miłość na rozumie,

A jedynie twe włosy kłaść na prześcieradle?



Powiedz dzisiaj: jest piękna. Pokiwają głową,

Sposępniałe policzki uśmiechem obloką,

A to będzie, jak gdybyś dał właściwe słowo

Niegdysiejszym, ach, śniegom - nad wodą obłokom.



A więc wracaj, Ulotna, gdzie przy czarnym Tumie

Ziewa grób opuszczony i rdzewieją szpadle.

Bo czy można ułożyć miłość na rozumie,

A jedynie twe włosy kłaść na prześcieradle?


Do...



Tamtej kobiety nie było... Jej nigdy

Nie było nawet na włos - na cień włosa;

Umarła w chwili rozklejania powiek

Tak jeszcze młodych

Jak pączek kasztana.



Tamtej kobiety nie było. Już wcześniej - 

Tak, to ona wcześniej przepłaciła życiem

Piąstkę swą małą,

Wigotny paznokieć,

Skrzydełka sromu, z których miała wzlecieć.



Tamtej kobiety nie było. Nie było

Nocy łagodnej, objęcia się ramion,

Tych czterech ramion, co chciały ją począć,

A tylko wiatrak, co nimi poczyna...