Czy potrafię cię, piękna - ja, co tak nie umiem

Kochać własnej miłości, jak tylko zajadle?

Bo czy można ułożyć miłość na rozumie,

A jedynie twe włosy kłaść na prześcieradle?



Powiedz dzisiaj: jest piękna. Pokiwają głową,

Sposępniałe policzki uśmiechem obloką,

A to będzie, jak gdybyś dał właściwe słowo

Niegdysiejszym, ach, śniegom - nad wodą obłokom.



A więc wracaj, Ulotna, gdzie przy czarnym Tumie

Ziewa grób opuszczony i rdzewieją szpadle.

Bo czy można ułożyć miłość na rozumie,

A jedynie twe włosy kłaść na prześcieradle?


Dla zakochanych to samo staranie - co dla umarłych,

Desek potrzeba zaledwie też sześć,

Ta sama ilość przyćmionego światła.



Dla zakochanych te same zasługi - co dla umarłych,

Pokój z miłością otoczcie bojaźnią,

Dzieciom zabrońcie przystępu.



Dla zakochanych - posępnych w radości - te same suknie.

Nim drzwi zatrzasną,

Nim zasypią ziemię,

Najcięższy brokat odpadnie z ich ciał.