Tak napisano
A, Lubię z blachy twego kubka
Pić herbatę, " /> Tak napisano
A, Lubię z blachy twego kubka
Pić herbatę, " /> 


"Umarł ze strachu"

Tak napisano

A wszędzie tylko blachy i mury -

I sztywne dymy jak wzdęte fryzury

Nad przerażeniem dachów.



Pisał o ludziach przemienionych w szczury,

O krzywych chmurach jak cienie odwachu,

Deklinował kaźnie,

Koniugował tortury -

Gramatyk strachu.



Gdzie się narodził?

A narodził się czule -

I jak innych - go smoczkiem wytrwale karmiono,

Ale ujrzał nad globem czarownicę zieloną

I jej piersi szczerbate półkule.



I szewiectwo, co wbija ćwieczki w środek mózgu.

I mularstwo, co gipsuje usta i powieki -

I nierzadko zachodził pod rzeźnickie ścieki,

By długo słuchać plusku.



"Umarł ze strachu"

Tak napisano -

Pisano gwizdem za węgłami nocy...

Miarą epoki są tacy prorocy

Nad przerażeniem dachów.


Lubię z blachy twego kubka

Pić herbatę gorzką, pani - 

Lubię głaskać twego szczura,

Gdy się do mych nóg przyczołga - 



Albo gadam z pogrzebaczem,

Albo łajam karbidówkę:

Ordynarna to jest dama,

Nie zdobiąca twego dworu.



A wszak piękne masz niechlujstwo

Z astronomią złych pająków,

Z ciemną kaźnią twej piwnicy, 

Kędy boczki mrą na hakach.



O feudalna moja pani,

Chwalę sobie twe domostwo

Wieczny lennik na twych włosach,

Trwały wasal twego żebra...