Do...



Tamtej kobiety nie było... Jej nigdy

Nie było nawet na włos - na cień włosa;

Umarła w chwili rozklejania powiek

Tak jeszcze młodych

Jak pączek kasztana.



Tamtej kobiety nie było. Już wcześniej - 

Tak, to ona wcześniej przepłaciła życiem

Piąstkę swą małą,

Wigotny paznokieć,

Skrzydełka sromu, z których miała wzlecieć.



Tamtej kobiety nie było. Nie było

Nocy łagodnej, objęcia się ramion,

Tych czterech ramion, co chciały ją począć,

A tylko wiatrak, co nimi poczyna...


Tiko-tako, tiko-tak,

W dyliżansie przez Montmartre

Jedzie dama karo z kart,

Na jej rączce siedzi ptak.



Puku-stuku, kili-klak,

Kółka kręcą się na bruku,

Ptaszek śpiewa: kuku-kuku,

Dziobie damę w złoty kark.



Dama wiezie porcelanę,

Porcelana cienko dzwoni,

Świszczą loki w grzywach koni,

A koniki całe szklane.



Tiko-tako, tiko-tak,

Już dyliżans wjeżdża w ganek,

Dama z rączką zza firanek

Daje znak



Verlaine chciałby do niej wybiec,

Podać rękę jej pod stopę,

Lecz spostrzega świecy kopeć

I rozbite pudło skrzypiec.



Szklankę z rysą, nad kieliszkiem

Swej kochanki tłusty biust -

A kochanka pcha do ust

Rozwaloną czarną kiszkę.