Do...



Tamtej kobiety nie było... Jej nigdy

Nie było nawet na włos - na cień włosa;

Umarła w chwili rozklejania powiek

Tak jeszcze młodych

Jak pączek kasztana.



Tamtej kobiety nie było. Już wcześniej - 

Tak, to ona wcześniej przepłaciła życiem

Piąstkę swą małą,

Wigotny paznokieć,

Skrzydełka sromu, z których miała wzlecieć.



Tamtej kobiety nie było. Nie było

Nocy łagodnej, objęcia się ramion,

Tych czterech ramion, co chciały ją począć,

A tylko wiatrak, co nimi poczyna...


To, co utrwalam, przelotne jest,

To chwila jest - strzęp nieistotny.

Wykopią słowa cienkie jak ości,

Oni - o wargach soczystych jak miąższ.



I tylko obraz im może zostanie,

Przeczucie wiatru i nocy, i mgły.

W ciemnym pokoju głupia dziewczyna,

Loki jak brezent czarnozielone.



Może zobaczą ściśniętą dłoń,

Lichtarz przyssany do białej firany.

Wysoki płomień, żółtość i kurz.

Motyl popiołu wzlatujący w niebo.



Tak z moim wierszem. Tyle w nim trwania,

Tyle w nim światła - zielone, zielone...

- Ktoś chciał podpalić fundamenty światów,

A teraz płacze, wyłamując dłonie.