Do S...



Bunt nie przemija, bunt się ustatecznia;

Jest teraz w locie: dojrzałym, dokolnym,

Jakim kołują doświadczone orły.



Bunt się uskrzydla tak - jak udorzecznia.



Bo wpierw to było jakby piaskiem w oczy,

Turniejem chłopców na słonecznej plaży;

A teraz ciężki; teraz więcej waży.



Bunt się uskrzydla tak - jak w kamień toczy.



I pomyśl: czułość, ta świetlista kula,

Teraz dopiero w mym pobliżu płonie,

Luzując szczęki, łagodząc me dłonie.



Bunt się uskrzydla tak - jak się uczula.


Po dwóch godzinach najtęższej pieszczoty

Leżymy, oczy zatapiając w ciemność.

Sen łamie ręce i zawala mosty -

Miękkim sztyletem ktoi nas na dwoje. 



Więc ty odchodzisz w swój sen. Ja do siebie -

Ty małą matkę przytulasz do piersi -

A ja wciąż idę o wodzie i chlebie

W trudne krainy niemilknących wierszy.

Ledwo że oko skryjesz pod powieką,

Już jesteś obca - rzucona daleko...