Do S...



Bunt nie przemija, bunt się ustatecznia;

Jest teraz w locie: dojrzałym, dokolnym,

Jakim kołują doświadczone orły.



Bunt się uskrzydla tak - jak udorzecznia.



Bo wpierw to było jakby piaskiem w oczy,

Turniejem chłopców na słonecznej plaży;

A teraz ciężki; teraz więcej waży.



Bunt się uskrzydla tak - jak w kamień toczy.



I pomyśl: czułość, ta świetlista kula,

Teraz dopiero w mym pobliżu płonie,

Luzując szczęki, łagodząc me dłonie.



Bunt się uskrzydla tak - jak się uczula.


Czeluście tych nocy - podłużne jak wnętrza trąb - 

A tu się pali światełko,

A tam się maże światełko,

W czeluściach tych nocy głowa twoja blada jak lampion

Do moich ciemnozłotych rąk

Kładzie się

Miałko.



I drżymy. Dygot -

Wiatru łopot,

Łoskot kanonad,



Chlupot łopat -

Wszystko w czeluściach tej ogromnej trąby,

Którą rozdyma krzyczący listopad.



Więc tamci milczący, wiszący na moście,

I ci, co roznoszą pociski tak płasko,

I ci, zamknięci kluczami jak miasto,

I tamci, rozwarci bagnetem na oścież

Mają nas -

W szczycie widowni



Dwie świece,

Dwie kukły wbite na jeden patyk,

Parę kochanków, co korzysta śpiesznie

Z przyćmionych świateł.