Do S...



Bunt nie przemija, bunt się ustatecznia;

Jest teraz w locie: dojrzałym, dokolnym,

Jakim kołują doświadczone orły.



Bunt się uskrzydla tak - jak udorzecznia.



Bo wpierw to było jakby piaskiem w oczy,

Turniejem chłopców na słonecznej plaży;

A teraz ciężki; teraz więcej waży.



Bunt się uskrzydla tak - jak w kamień toczy.



I pomyśl: czułość, ta świetlista kula,

Teraz dopiero w mym pobliżu płonie,

Luzując szczęki, łagodząc me dłonie.



Bunt się uskrzydla tak - jak się uczula.


Ta czarna kobieta - wąska - na niebotycznych obcasach,

Ta podnosząca ręce jak dwa srebrne narzędzia,

To ta właśnie kobieta w zamierzchłych bardzo czasach

Kochała moją głowę - ostrożnie (!)... jak łabędzia.



O, była wtedy brudna... I mogła mówić: m i ł o ś ć,

I nawet chodzić w deszczu też jej wypadało -

A teraz ta kobieta to Jej kłopotliwość,

Która nosi sobą eleganckie ciało.



I tylko, gdy śnieg spadnie - och, szczypiący śnieżek -

I tylko kiedy deszcze, kiedy deszcze w krąg,

Ta kobieta wraca do moich atramentowych rąk

I wysuwa języka waniliowy brzeżek.