Opowiedział mi człowiek, który pije wódkę

że ma nogi dosyć dobre, na starość też nie narzeka;

że nawet wierzy w Boga, to znaczy coś po śmierci;

że owszem,

że odłożył.

Na czarną godzinę.



Odrzekłem człowiekowi, popijając wódkę,

że chmury jeśli sine, to tak zwykle bywa pod jesień,

że jest to rzecz normalna iż drzewa krzywo rosną,

a ptaszki - krocząc po śniegu- przeziębiają łapy.



Potem

Padliśmy sobie

w ramiona

z wielkim płaczem


Nie ma Laury; pofrunęła

W mrowisko czerwone jak ogień,

Wśród milionów pancernych głów

Został tylko strzępek muślinu.



Gdzież Beatrix? Uniosło ją

Pociemniałe przed burzą morze.

Tylko na dnie, wśród szczątków ryb

Kołysze się loka złotego wodorost.



A wesoła Jenny, którą Burns

Jak piszczałkę przykładał do ust?

Czy ją deszcz rozniósł po makach,

Czy też miotła



Po izbie?

Ot, i ona: Maryla Puttkamer;

Ta się w grób jak w głaz obróciła.

Ale przecie szkoda i jej

Pocałunków niebożątek.



Idź w poezję, jak w ciemną sień;

Gdzie niekiedy śmiech dziewczęcy tryska

Lub z milczenia dobiega stuk

Połamanych

Obcasików.



Idź w poezję; idźże tam,

Moich uczuć Sioło Jasne,

Ja kolejną z ciężkich bram

Zatrzasnę.