Opowiedział mi człowiek, który pije wódkę

że ma nogi dosyć dobre, na starość też nie narzeka;

że nawet wierzy w Boga, to znaczy coś po śmierci;

że owszem,

że odłożył.

Na czarną godzinę.



Odrzekłem człowiekowi, popijając wódkę,

że chmury jeśli sine, to tak zwykle bywa pod jesień,

że jest to rzecz normalna iż drzewa krzywo rosną,

a ptaszki - krocząc po śniegu- przeziębiają łapy.



Potem

Padliśmy sobie

w ramiona

z wielkim płaczem


To, co utrwalam, przelotne jest,

To chwila jest - strzęp nieistotny.

Wykopią słowa cienkie jak ości,

Oni - o wargach soczystych jak miąższ.



I tylko obraz im może zostanie,

Przeczucie wiatru i nocy, i mgły.

W ciemnym pokoju głupia dziewczyna,

Loki jak brezent czarnozielone.



Może zobaczą ściśniętą dłoń,

Lichtarz przyssany do białej firany.

Wysoki płomień, żółtość i kurz.

Motyl popiołu wzlatujący w niebo.



Tak z moim wierszem. Tyle w nim trwania,

Tyle w nim światła - zielone, zielone...

- Ktoś chciał podpalić fundamenty światów,

A teraz płacze, wyłamując dłonie.