Opowiedział mi człowiek, który pije wódkę

że ma nogi dosyć dobre, na starość też nie narzeka;

że nawet wierzy w Boga, to znaczy coś po śmierci;

że owszem,

że odłożył.

Na czarną godzinę.



Odrzekłem człowiekowi, popijając wódkę,

że chmury jeśli sine, to tak zwykle bywa pod jesień,

że jest to rzecz normalna iż drzewa krzywo rosną,

a ptaszki - krocząc po śniegu- przeziębiają łapy.



Potem

Padliśmy sobie

w ramiona

z wielkim płaczem


Czy potrafię cię, piękna - ja, co tak nie umiem

Kochać własnej miłości, jak tylko zajadle?

Bo czy można ułożyć miłość na rozumie,

A jedynie twe włosy kłaść na prześcieradle?



Powiedz dzisiaj: jest piękna. Pokiwają głową,

Sposępniałe policzki uśmiechem obloką,

A to będzie, jak gdybyś dał właściwe słowo

Niegdysiejszym, ach, śniegom - nad wodą obłokom.



A więc wracaj, Ulotna, gdzie przy czarnym Tumie

Ziewa grób opuszczony i rdzewieją szpadle.

Bo czy można ułożyć miłość na rozumie,

A jedynie twe włosy kłaść na prześcieradle?