Ta czarna kobieta - wąska - na niebotycznych obcasach,

Ta podnosząca ręce jak dwa srebrne narzędzia,

To ta właśnie kobieta w zamierzchłych bardzo czasach

Kochała moją głowę - ostrożnie (!)... jak łabędzia.



O, była wtedy brudna... I mogła mówić: m i ł o ś ć,

I nawet chodzić w deszczu też jej wypadało -

A teraz ta kobieta to Jej kłopotliwość,

Która nosi sobą eleganckie ciało.



I tylko, gdy śnieg spadnie - och, szczypiący śnieżek -

I tylko kiedy deszcze, kiedy deszcze w krąg,

Ta kobieta wraca do moich atramentowych rąk

I wysuwa języka waniliowy brzeżek.


To, co utrwalam, przelotne jest,

To chwila jest - strzęp nieistotny.

Wykopią słowa cienkie jak ości,

Oni - o wargach soczystych jak miąższ.



I tylko obraz im może zostanie,

Przeczucie wiatru i nocy, i mgły.

W ciemnym pokoju głupia dziewczyna,

Loki jak brezent czarnozielone.



Może zobaczą ściśniętą dłoń,

Lichtarz przyssany do białej firany.

Wysoki płomień, żółtość i kurz.

Motyl popiołu wzlatujący w niebo.



Tak z moim wierszem. Tyle w nim trwania,

Tyle w nim światła - zielone, zielone...

- Ktoś chciał podpalić fundamenty światów,

A teraz płacze, wyłamując dłonie.