Ta czarna kobieta - wąska - na niebotycznych obcasach,

Ta podnosząca ręce jak dwa srebrne narzędzia,

To ta właśnie kobieta w zamierzchłych bardzo czasach

Kochała moją głowę - ostrożnie (!)... jak łabędzia.



O, była wtedy brudna... I mogła mówić: m i ł o ś ć,

I nawet chodzić w deszczu też jej wypadało -

A teraz ta kobieta to Jej kłopotliwość,

Która nosi sobą eleganckie ciało.



I tylko, gdy śnieg spadnie - och, szczypiący śnieżek -

I tylko kiedy deszcze, kiedy deszcze w krąg,

Ta kobieta wraca do moich atramentowych rąk

I wysuwa języka waniliowy brzeżek.


Dla zakochanych to samo staranie - co dla umarłych,

Desek potrzeba zaledwie też sześć,

Ta sama ilość przyćmionego światła.



Dla zakochanych te same zasługi - co dla umarłych,

Pokój z miłością otoczcie bojaźnią,

Dzieciom zabrońcie przystępu.



Dla zakochanych - posępnych w radości - te same suknie.

Nim drzwi zatrzasną,

Nim zasypią ziemię,

Najcięższy brokat odpadnie z ich ciał.